Familia en Francia

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

Hoy los franceses celebran su fiesta nacional en un tono menor durante la crisis de la corona. Se cancelaron grandes reuniones, el zumbido de la fiesta será menos fuerte este año. Esta semana paso en Francia con algunos miembros de la familia, incluida mi madre. Aunque mi madre ha envejecido, todavía la veo como una mujer fuerte e independiente que está firmemente en control de su vida y da su opinión, mientras le da a sus amigos y familiares, incluyéndome a mí, total libertad y respeto por nuestras elecciones que no serían de ella. La familia se siente familiar, como siempre lo he sentido. Charlamos durante horas alrededor de la mesa, criticamos nuestros comportamientos pasados y citamos anécdotas que permanecerán con nosotros hasta nuestro lecho de muerte. Laurence, mi prima mayor, ha tenido más de la mitad de su embarazo. Ella se ve feliz con su novio Nicolas. Aún así, me pregunto si está viviendo su vida o si su vida la esta dirigiendo. ¿Tomamos decisiones importantes o es que nuestras vidas están tan determinadas por nuestro entorno que nuestras elecciones tienen poca influencia? Mi prima segunda Sophie también está presente aquí. Sus dos hijos ya tienen dos años y medio y seis años. Los niños a esa edad tienen pocas preocupaciones a largo plazo. Toda la responsabilidad recae en los padres. Toman las decisiones y tienen la difícil tarea de brindarles una buena educación. Sophie ha decidido separarse del padre de sus hijos para dejar que florezca un nuevo amor y, en consecuencia, dejar atrás al anterior. Aunque el padre de sus hijos, por supuesto, está presente en ellos. Las similitudes físicas que los niños comparten con su padre enfatizan esto. Toda la familia tiene que adaptarse a la nueva situación práctica. Una semana con el padre, una semana con la madre y su nuevo novio con sus hijos. Dos casas y dos familias recién reconstituidas. Una red social más compleja de opiniones, viejos hábitos y personajes desconocidos. Y así se complica la vida. Como niño nunca he sentido que mi vida era complicada. Debe ser un invención de los adultos! Esparcida sobre el escritorio donde escribo esto, esta acostada una foto de mi hermana, mi madre y yo hace veinte años. Dos décadas, ufff. El tiempo ha pasado volando. Tuve una infancia muy feliz al parecer, así se ven las fotos, sin preocupaciones. Y aunque una foto solo es una solidificación de un momento, también es real. Cortando el pasado en momentos de mili-segundos, se puede observar verdaderas que no habíamos visto en la vida tan efímera. Recuerdo cumpleaños y fiestas familiares, días festivos y fines de semanas llenos de diversión. Tengo que agradecer a una persona: mi madre. Ella que siempre nos ha cuidado y aún lo hace. La obra mas grande de su vida somos nosotros. No estoy seguro de cómo, pero quiero agradecerle por todo lo que me dio antes que muere. Pero, ¿cómo puede ser un agradecimiento lo suficientemente significativo para reflejar todos los años que mi madre nos ha cuidado?

Versie in het Nederlands

Vandaag vieren de Fransen hun nationale feestdag in mineur ten tijden van de coronacrisis. Grote bijeenkomsten werden geannuleerd, het feestgedruis zal dit jaar minder luid klinken. Deze week spendeer ik in Frankrijk met enkele familieleden waaronder mijn moeder. Alhoewel mijn moeder ouder geworden is, zie ik haar nog steeds als een sterke, zelfstandige vrouw die haar touwtjes stevig in handen heeft en haar mening geeft, terwijl ze haar vrienden en familie, mezelf incluis, alle vrijheid geeft en respect heeft voor onze keuze die niet de hare zouden zijn. De familie voelt vertrouwd aan, zoals die altijd heeft aangevoeld. We kletsen uren rond te tafel, bektritiseren ons gedrag uit het verleden en halen anecdotes aan die ons tot aan ons sterfbed zullen bijblijven. Laurence, mijn oudste nicht heeft meer dan de helft van haar zwangerschap achter de rug. Samen met haar vriend Nicolas ziet ze er gelukkig uit. Toch vraag ik me af of ze haar leven leidt of of ze zich door het leven laat leiden. Maken wij keuzes die ertoe doen, of zijn onze levens zodanig bepaald door onze omgeving dat onze keuzes weinig invloed hebben? Ook mijn één-na-oudste nicht Sophie is hier aanwezig. Haar twee kinderen zijn nu tweeënhalf en zes jaar oud. Weinig langetermijnzorgen hebben kinderen op die leeftijd. Alle verantwoordelijkheid ligt dus bij de ouders. Zij nemen de beslissingen en hebben de moeilijke taak hen een goede opvoeding te verschaffen. Sophie heeft beslist te scheiden van de vader van haar kinderen om een nieuwe liefde te laten bloeien en bijgevolg haar oude achter te laten. Alhoewel de vader van haar kinderen uiteraard in hen aanwezig is. De fysieke gelijkenissen die de kinderen delen met hun vader beklemtonen dit. De hele familie moet zich aanpassen aan de nieuwe praktische situatie. Een weekje bij de papa, een weekje met de mama en haar nieuwe vriend én zijn kinderen. Twee huizen en twee nieuw-samengestelde families. Een complexer sociaal net van meningen, oude gewoontes en onvertrouwde karakters. Verspreid over het bureau waarop ik dit typ staat een foto waarop mijn zus, mijn mama en ik staan twintig jaar geleden. De tijd is voorbijgevlogen. Ik heb een zeer gelukkige jeugd gehad, zonder zorgen. Ik herinner me verjaardag- en familiefeestjes, vakanties en weekends vol pret. Ik moet één persoon bedanken: mijn moeder. Zij die altijd voor ons heeft gezorgd en dat nog steeds doet. Ik weet niet goed hoe, maar ik wil haar bedanken voor alles wat ze mij heeft gegeven, voor ze sterft. Maar hoe kan een bedankje ooit voldoende significant zijn voor al die jaren die mijn moeder zich voor me heeft ingezet?